bu bahsettiğim muhabbetler yaklaşık bi ay felan devam etti.etti etmesine de bunun da bi sonu oldu tabi.böyle yazınca sanki sonunu ben getirmişim gibi oldu ama aksine ben sadece izlemekle yetindim.hatta 2 ay felan böyle öküz gibi izlemeye devam ettim.üniversitede kalcağımın ilk günü,oda arkadaşımla yeni tanışmışız onun tanıdığı bi kaç arkadaşıyla kampüste banklarda oturuyoruz.öyle bi boşluk bulup ne var ne yok diye baktım mesajlara.bi mesaj.ondan bi mesaj.şöyle bi giriş “kusura bakma” eh şimdiki aklım olsa bi bokluk olduğunu anlardım tabi ama o zaman bi şeyden habersiz,bi moronluk yapmicağından emin bi şekilde başladım okumaya.yok işte artık konuşmayalım sevgilim sildim numara…mesajın sonuna geldiğimde başında olanları yalanlaya yalanya yok imkansız oha nası yani çocuk beyinli miymiş ben nasıl anlamadım yok ya o yazmamıştır diye giderek bilinçlenen vaziyette kapattım mesajları.onu.sıfır iletişim sıfır hesap sorma sıfır açıklama geçinip gidiyodum.hatta bu kısımdan sonrası sonuç bölümüm olcaktı.bitmişti.bundan 20 dakika öncesine kadar hayalgücümle sınırlı kalcaktı.bi anda iletişim,yine sıfır hesap sorma,onlarca açıklama…bütün felaketleri 2 ayda yaşamış sanki bi kaç gündür bu konuşmayı yapmayı planlamış(belki bi saat),başta yapması gerekenleri şimdi yapmaya çalışıp karşıma gelip benden anlayış bekleyen,o.ona açıklama şansı veren,ben.bir sürü soru işareti.